don't think about it too much.

wszystko staje się tak bardzo, bardzo realne.

to trochę jak ogień trawiący wypalone słońcem letnie trawy. nagły, nieokiełznany, ale piękny, gdy siedzi się z boku i po prostu patrzy.
tak więc siedzę i patrzę, bo przecież możemy tu zostać i po prostu patrzeć.

możemy tu zostać i szukać sposobów, by kochać głośniej.

możemy po prostu zostać i być, bo nawet gdy trawy się wypalą, nawet gdy deszcz ugasi ogień, wszystko będzie gotowe na nowe życie.

every word i say is what i really meant.

odliczam dni. ostatni raz odliczałam w liceum. potem wszystko miało inny kolor.

teraz chyba też ma, jakiś niewidoczny, lekki filtr wyostrzający barwy. a może to po prostu lato i faktycznie zieleń wygląda tak, jak zawsze powinna.

może też ja w końcu czuję się bezpiecznie tak, jak zawsze powinnam.

pyłki drzew pozostawiają lekką warstwę chodniku, może przez to chodzi się trochę bardziej miękko.